Een zonsondergang op het strand van Seignosse

Door blogger Itineramagica

Feedback

Is het u ooit overkomen dat u aan zee stond, op een plek waarvan de naam klinkt als een gedicht, en dat u plotseling voelde hoe de schoonheid van de wereld als een windvlaag in u binnenspoelde en u zo diep raakte dat uw hele leven leek stil te staan bij dat magische moment?
Ariane Fornia is schrijfster, journaliste en blogsterbij Itinéra Magica. In 2019 verbleef ze een paar dagen in Seignosse en deelt nu haar ervaringen met ons …

Ik heb rond 20.00 uur een afspraak bijde Sunset Ranch in Seignosse, midden in het dennenbos. De zon zakt langzaam weg en het licht krijgt die warme, zachte tinten van het einde van de dag waar ik zo van houd. De paarden van de Sunset Ranch rusten uit onder de grote bomen, en ik maak kennis met mijn paard.

We vertrekken onder de hoge dennen en lopen over een tapijt van naalden in een zacht spel van licht en schaduw. Het dennenbos van Les Landes fascineert medoor de veelzijdigheid van zijn kleuren. Zilverachtig onder de middagzon, groen in de zachtheid van de ochtend, en goudkleurig vanavond, in het schemerlicht. De ondergaande zon schijnt tussen de stammen door, de sfeer is prachtig.

De eigenares van de Sunset Ranch vertelt me dat ze lange tijd op Tahiti heeft gewoond en dat ze, toen ze terugkeerde naar het vasteland, voor Seignosse heeft gekozen om het gevoel van uitgestrektheid, vrijheid en kracht terug te vinden dat ze in Polynesië zo had gewaardeerd.

Ze had behoefte aan de uitgestrekte open stranden, de brute kracht van de oceaan en de nabijheid van de natuur. Seignosse, zo groen en zo ongerept, sluit perfect aan bij die droom.
En op het moment dat we uit het dennenbos komen en op het strand aankomen, is het uitzicht dat me tegemoetkomt zo mooi dat ik zou kunnen geloven dat ik rechtstreeks naar Tahiti ben getransporteerd.

Op het uitgestrekte, verlaten strand heeft de zon, vlak boven de horizon, de duinen in vuur en vlam gezet. Het is een schitterend kleurenspel van goud en rood dat het zand en de zee lijkt te doen gloeien. We zijn helemaal alleen op de wereld. Er is niemand, helemaal niemand op het strand, behalve een eenzame kitesurfer die speelt met de avondwind. Onze drie paarden veroveren de oneindigheid.

Ik heb zelden zo’n mooi, zo’n magisch moment meegemaakt. Dit strand en dit dennenbos worden beschermd door het kustbeschermingsinstituut: wij, ruiters, worden getolereerd in het hart van deze magie, maar op voorwaarde dat we geen ander spoor van onze doortocht achterlaten dan de afdrukken van de hoeven in het natte zand. Alles is uitgestrekt en ongerept, alles is van een betoverende schoonheid. De kleuren aan de hemel volgen elkaar op naarmate de zon ondergaat: goud, oranje, rood, en vervolgens het paars en mauve van de naderende nacht.

Bij eb heeft de teruggetrokken oceaan op het zand een grote spiegel achtergelaten die de kleuren van de schemering vertienvoudigt. Ik maak duizend foto’s per seconde. Ik sta versteld.

We blijven op het strand tot de laatste paarse gloed verdwijnt, en wanneer de nachtblauwe kleur de hemel heeft overgenomen, lopen we in omgekeerde richting. Het is een vreemd gevoel om ’s nachts door het dennenbos te trekken, bij het schijnsel van de maan, vertrouwend op de zekere voeten van onze paarden. Ik heb het gevoel één te zijn met de natuur, een pure en unieke ervaring.

Als we terugkomen bij de Sunset Ranch, is het al laat, bijna 23.30 uur, maar ik heb geen seconde zien verstrijken. Ik zou steeds weer terug willen keren naar het uitgestrekte strand en me laten bedwelmen door het schuim en de kleuren.

Als je van paarden, de zee en al het moois in de wereld houdt, mag je deze unieke ervaring zeker niet missen. Deze herinnering zal voor mij een ware schat blijven.

Bedankt, Ariane, voor deze ervaring! En als je haar reisblog wilt ontdekken, klik dan hier: www.itinera-magica.com!

Naar alle artikelen